Get Adobe Flash player

ورود به پورتال

برای استفاده از همه امکانات پورتال ثبت نام فرمایید

شبکه های اجتماعی

 

 

 

آیت الله محمد علی گرامی می گوید:

یکی از روحیات مرحوم آقای بروجردی اهمیت دادن به مردم و جان و مال و حیثیت افراد بود. برای ایشان خیلی اهمیت داشت که مبادا کاری شود که خونی ریخته شود. شاید سال 1335 بود که جوان مسلمانی در ابرقوی یزد یک بهائی را کشته بود و یا متهم به قتل بود. بهایی­ها خیلی فعالیت کردند و این جوان را تحت تعقیب قرار دادند و گرفتند و مدت­ها گرفتار این بود تا این که حکم اعدامش را گرفتند. تا زمانی که حکم اعدام صادر نشده بود، آقای بروجردی در جریان قرار نگرفت. وقتی قرار بود صبح اعدام شود شب ایشان در جریان قرار گرفته و چنان ناراحت شده بود که تا آخر آن شب، خوابش نبرده بود و مرتب به حاج احمد دستور می­داد که با تهران تماس بگیرد وقتی که حکم اعدام داده می­شد،عفو از اعدام در اختیار شاه بود، آخر شب بود که خبر رسید بالاخره توانسته­اند شاه را پیدا کنند. گفته بودند که هر طور شده به شاه اطلاع بدهید آقا از این جریان به شدت ناراحت است. از طرفی هم بهائی­ها از سراسر کشور در ابرقو جمع شده بودند تا هنگام اعدام این جوان مسلمان، رقص و پایکوبی کنند، اما با فعالیت آقای بروجردی قضیه معکوس شد و کار به نتیجه رسید و شاه به خاطر آقای بروجردی دستور عفو داد. آقای بروجردی وقتی فهمید، نفسی کشید و گفت: الحمدالله که خون یک مسلمان حفظ شد و آنگاه برای استراحت رفته بود.

ایشان در کلیه­ مراحل مراعات می­کرد تا در مملکت بی نظمی ایجاد نشود، مثلاً در آن سالی که آقای فلسفی مبارزه با بهائیت را شروع کرد، آقای بروجردی خیلی به مبارزه علنی معتقد نبودند. من با یک واسطه که خودش نیز در جلسه بود، مطلع هستم که خدمت آقای بروجردی عرض شد که آقا، این نحوه سر و صدا راجع به بهائیت شاید این­ها را بزرگ کند؟! ایشان اندکی ناراحت شد فرمود که: من بنا نداشتم، آقای فلسفی آمد اینجا و مکرر گفت که بهائیت قدرت گرفته و چنین و چنان است و بهتر است که ما مبارزه علنی را مطرح کنیم، در واقع مرا وادار کردند. چون آقای بروجردی هم یک پیغام یا نامه­ای به فلسفی داده بود که بر منبر بخواند و فلسفی آن را بر منبر خوانده بود. سخنان آقای فلسفی بر روی منبر، هر روز از رادیو پخش می­شد.

شنیده­ام که مرحوم امام به آقای بروجردی گفته بودند، شما اجازه بدهید، ما طلبه­ها را به چند شهر بفرستیم تا آن جا را شلوغ کنند و بریزند بهائی­ها را بکشند تا کار تمام شود. آقای بروجردی با این نظر هم مخالفت کرده و گفته بود، نه! من با این کار موافق نیستم. خیلی برایش مهم بود که در مملکت بی نظمی و کشت و کشتار نشود، اما مرحوم امام اگر چنان چه تشخیص می­دادند که یک مصلحت اهمی در کار است، دیگر برایش مهم نبود. غرض بنده این است که تفاوت دو نوع تفکر را بگویم که آقای بروجردی [بر عکس امام] روی این قضایا حساس بود. شاه از یک طرف، مراعات می­کرد که آقای بروجردی را تحریک نکند و از طرف دیگر، آقای بروجردی قصد هیچ گونه تهییج عمومی نداشت و سعی داشت حتی المقدور، کارها به صورت خصوصی حل و فصل شود.

...........................................

خاطرات آیت الله محمد علی گرامی، مرکز اسناد انقلاب اسلامی،چاپ1381،ص140.

 

 

 

جستجو در پورتال

رساله توضیح المسائل